Griechische Verteilschriften

Die Verteilschrift „Reise ohne Rückkehr“ von Prof. Dr. Werner Gitt zur enthält die Botschaft von zwei Zügen, die unterwegs sind Richtung Ewigkeit. Der „Lebenszug“, hat den Himmel als Ziel, der „Todeszug“ dagegen fährt in die ewige Verdammnis. Jeder wird eingeladen, vom Todeszug in den Lebenszug umzusteigen. Dies ist möglich für den, der Vergebung seiner Sünden durch Jesus Christus bekommt und ihn als Retter seines Lebens im Glauben annimmt. Dieses Traktat eignet sich besonders gut zur Weitergabe an suchende Menschen! Ταξίδι χωρίς επιστροφή Σε μία εκκλησία στο Νότιο Τιρόλο (Βόρειος Ιταλία) πάνω σε έναν χαμηλό τοίχο βρίσκονται τέσσερεις νεκροκεφαλές. Πάνω απ΄ αυτές κρέμεται μία επιγραφή: „Ποιός ήταν ο άφρων; Ποιός ο σοφός; Ποιός ο ζητιάνος; Ποιός ο βασιλιάς;“ Πράγματι τίποτα δεν φαίνεται πιά από τον πλούτο του βασιλιά. Η νεκροκεφαλή του ζητιάνου είναι ακριβώς δίπλα, αλλά τίποτα δεν φανερώνει την φτώχεια του, τα κουρέλια και το άδειο του στομάχι. Ισως σκεφτόμαστε να κάνουμε μιά δεύτερη επιγραφή, που να γράφει: „Ο θάνατος τους κάνει όλους ίδιους!“ Ας δούμε παρακάτω αν ισχύει αυτό. Ο τομέας της διαφήμισης αναφέρεται πάντα σε συγκεκριμένες κατηγορίες κατανωλωτών, λειτουργεί δηλαδή με σύμφωνα με τις ανάγκες της συγκεκριμένης κατηγορίας. Αντίθετα ο θάνατος δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων, γιατί κανείς δεν μπορεί να τον αποφύγει. Γιά αυτόν τον λόγο ασχολήθηκαν πολλοί με το θέμα: φιλόσοφοι, ποιητές, πολιτικοί, αθλητές, ηθοποιοί, αναλφάβητοι και νομπελίστες. Πιό πολύ απ΄ όλους ασχολήθηκαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, γιατί προς τιμή του Θανάτου κατασκεύασαν τα μεγαλύτερα μνημεία του κόσμου, τις Πυραμίδες της Γκίζας. Ο Γερμανός ποιητής Εμμανουήλ Γκάϊμπελ συνόψισε όλες αυτές τις ανθρώπινες προσπάθειες σε μία πολύ επιτυχημένη πρόταση: „Η ζωή είναι ένα αιώνιο αίνιγμα, ένα αιώνιο αίνιγμα παραμένει ο θάνατος“ Από τις πολλές εξηγήσεις που υπάρχουν γιά τον θάνατο, θα πάρουμε αυτήν που δίνει η Εξελικτική Θεωρία: Ο θάνατος κάτω από το πρίσμα της Εξελικτικής Θεωρίας Ο θάνατος είναι τόσο δυνατά συνδεδεμένος με την Εξελικτική Θεωρία, ώστε χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχε ζωή πάνω στη γη. Αυτό τουλάχιστον μας δείχνουν οι τέσσερεις βασικές διδασκαλίες της Θεωρίας γύρω από τον θάνατο: 1. Ο θάνατος – μιά αναγκαία προυπόθεση γιά την Εξέλιξη: ο Γερμανός φυσικός Κάρλ Φρίντριχ φον Βάϊτσεκερ τόνισε: „Αν τα όντα δεν πέθαιναν, δεν θα υπήρχε εξέλιξη, άρα δεν θα υπήρχαν νέα όντα με αλλιώτικες ιδιότητες. Ο θάνατος των όντων είναι μιά προϋπόθεση γιά την Εξέλιξη.“ 2. Ο θάνατος – μιά εφεύρεση της Εξέλιξης: ο καθηγητής Βίντμαρ Τάννερ από το Ρέγκενσμπουργκ θέτει ως βιολόγος ένα εύλογο ερώτημα γιά την ύπαρξη του θανάτου: „Πως και γιατί έρχεται ο θάνατος στον κόσμο μας, εφ΄ όσον κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει;“ και απαντά: „η γήρανση και η διάρκεια ζωής είναι φαινόμενα που αναπτύχθηκαν στην διάρκεια της Εξέλιξης. Η εφεύρεση του θανάτου επιτάχυνε σε μεγάλο βαθμό την Εξέλιξη.“ Γιά τον καθηγητή ο θάνατος δίνει την ευκαιρία να δοκιμαστεί κάτι νέο στην Εξέλιξη. 3. Ο θάνατος – Δημιουργός της Ζωής: Η Θεωρία της Εξέλιξης δείχνει τον θάνατο ως τον Δημιουργό νέας ζωής. Αυτή η θέση διαφέρει τελείως από την θέση της Βιβλικής Διδασκαλίας. Ο μικροβιολόγος Ράϊνχαρντ Καπλάν θεωρεί ότι: “η γήρανση και ο θάνατος είναι μιά διαδικασία γεμάτη πόνο ιδιαίτερα γιά τους ανθρώπους, όμως είναι παράλληλα και το τίμημα γιά την δημιουργία μας μέσω της Εξέλιξης“. 4. Ο θάνατος – το απόλυτο τέλος της ζωής: σύμφωνα με την Θεωρία της Εξέλιξης η ζωή είναι μιά μορφή της μάζας που υπακούει στους κανόνες της Φυσικής και της Χημείας (Μάνφρεντ Αϊγκεν, Γερμανός Βιοχημικός και Χημικός, κάτοχος Νόμπελ). Βλέπουμε ότι η Θεωρία της Εξέλιξης δεν μας δίνει κάποια ικανοποιητική απάντηση γύρω από το θέμα του θανάτου. Δεν αφήνει χώρο γιά την ύπαρξη της ζωής μετά τον θάνατο, αφού μειώνει τη ζωή σε υλιστικό φαινόμενο. Ο άνθρωπος μειώνεται σε βιολογική μηχανή, όπου το απόλυτο τέλος είναι ταυτισμένο με τον θάνατο του οργανισμού. Στον Μηχανισμό της Εξέλιξης ο θάνατος χρησιμεύει γιά την ανάδειξη νέας ζωής. Ετσι η αξία ενός ανθρώπου μετράται ως η προσωπική του συνδρομή στην Εξέλιξη. Ποιός θα μας δώσει τη σωστή απάντηση; Ποιός θα μπορούσε να απαντήσει στο ερώτημα που απασχολεί όλους μας, γιά την υπόσταση του θανάτου και γιά το τι έρχεται μετά; Αυτός που θα έδινε αυτή την απάντηση θα έπρεπε να είναι ειδικός. Και θα ήταν ειδικός μόνο αν πληρούσε τις εξής τέσσερεις προϋποθέσεις: 1) Θα έπρεπε ο ίδιος να έχει πεθάνει! (χρειαζόμαστε πληροφορίες από πρώτο χέρι) 2) Θα έπρεπε ο ίδιος να έχει γυρίσει πίσω στη ζωή! (πρέπει ο ίδιος να είναι σε θέση να εξηγήσει τι συμβαίνει στο κατώφλι της ζωής προς τον θάνατο και αντίστροφα μέσα από δικές του εμπειρίες) 3) Θα έπρεπε να έχει δύναμη μεγαλύτερη από αυτή του θανάτου! (θα πρέπει να κυριαρχεί πάνω από τον θάνατο) 4) Θα πρέπει να είναι απόλυτα αξιόπιστος! (Πρέπει να μπορούμε να πιστέψουμε όσα μας λέει). Αν κοιτάξουμε στην ιστορία ποιός πληροί αυτές τις προϋποθέσεις, θα καταλήξουμε ότι υπάρχει μόνο ένας και μοναδικός και αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός: 1) Αυτός σταυρώθηκε και πέθανε στην Ιερουσαλήμ. Οι εχθροί του ήθελαν να ξερουν αν πραγματικά πέθανε, γι΄ αυτό του κάρφωσαν την λόγχη στα πλευρά του. Χύθηκε νερό και αίμα (ευαγγέλιο κατά Ιωάννη 19,34) και έτσι ήταν σίγουροι ότι είχε πεθάνει! 2) Αυτός είχε προφητεύσει ότι την τρίτη μέρα επρόκειτο να αναστηθεί. Και αυτό έγινε, και οι γυναίκες είδαν πρώτες τον άδειο τάφο. Ο άγγελος τους είπε: „Δεν είναι πιά εδώ, αναστήθηκε!“ (ευαγγέλιο κατά Λουκά 24,6). 3) Η Καινή Διαθήκη διηγείται τρεις ιστορίες, όπου νεκροί αναστήθηκαν διά της εξουσίας του Ιησού:ο Λάζαρος στην Βηθανία (κατά Ιωάννη ευαγγέλιο 11,41-45), ο νεαρός στην Ναϊν (ευαγγέλιο κατά Λουκά 7,11/17) και η κόρη του Ιαείρου (ευαγγέλιο κατά Μάρκο 5,35-43). Κανείς άλλος δεν έχει την εξουσία, να διατάζει τον θάνατο, παρά μόνο ο Ιησούς. 4) Ενας μόνο πέρασε απ΄ αυτόν τον κόσμο, που μπορούσε να πει: „Εγώ είμαι η αλήθεια“ (ευαγγέλιο κατά Ιωάννη 14,6) και αυτός ήταν ο Ιησούς. Αυτός μόνο είχε την δύναμη να το διακηρύξει ακόμα και μπροστά στους εχθρούς του, που έψαχναν να βρουν το παραμικρό ψεγάδι. Τώρα βρήκαμε σε ποιόν μπορούμε να απευθυνθούμε και φτάσαμε στην πηγή της αλήθειας. Η πραγματική Αλήθεια είναι γιά μας η προϋπόθεση γιά ζωή. Ποιός θα ήθελε να βασίσει την ζωή του σε ένα λάθος; Αυτό που μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε είναι, ότι υπάρχει μόνο Ενας που έχει την ικανότητα να μας δώσει σαφείς πληροφορίες. Απ΄ αυτόν μαθαίνουμε, τι συμβαίνει άμεσα μετά τον θάνατο. Στο ευαγγέλιο κατά Λουκά 16,19-31 ο Ιησούς απαντά πάνω σ΄ αυτό το ερώτημα δίνοντας ένα παράδειγμα δύο ανθρώπων που μόλις πέθαναν. Ο πρώτος γνωρίζει τον Θεό, ο άλλος ζει χωρίς Αυτόν. Ο Λάζαρος συνοδεύεται από αγγέλους στην αγκαλιά του Αβραάμ και συνεχίζει να ζει σε έναν τόπο που ο Ιησούς ονομάζει Παράδεισο (ευαγγέλιο κατά Λουκά 23,43). Ο άλλος, ένας πλούσιος, βρίσκεται αμέσως μετά τον θάνατό του να συνεχίζει την ζωή του στην Κόλαση, και περιγράφει το ατελείωτο μαρτύριό του με τα λόγια: „υποφέρω πόνους μέσα σ΄ αυτές τις φλόγες“ (ευαγγέλιο κατά Λουκά 16,24β). Ο θάνατος δεν είναι λοιπόν ίδιος γιά όλους. Ισως μπορούμε να πούμε, ότι οι μεγάλες διαφορές μεταξύ των ανθρώπων που υπάρχουν σ΄ αυτόν τον κόσμο, δεν είναι τίποτα μπροστά σ΄ αυτές που υπάρχουν μετά τον θάνατο. Σε τι οφείλεται αυτό; Θα το δούμε πιό κάτω. Ο τριπλός θάνατος Η Βίβλος μας λέει ότι αυτός ο κόσμος και κάθε ζωή πάνω σ΄ αυτόν πηγάζει από την άμεση δημιουργία του Θεού. Ηταν μιά τέλεια και ολοκληρωμένη δημιουργία, έτσι ώστε ο ίδιος ο Θεός απεφάνθη ότι η δημιουργία αυτή ήταν „πολύ καλή“. Η φύση του Θεού είναι αγάπη και έλεος. Ετσι δημιούργησε τα πάντα διά του Αρχιμάστορά του (Παροιμίες 8,30), του Ιησού Χριστού (ευαγγέλιο κατά Ιωάννη 1,10 και επιστολή προς Κολοσσαείς 1,16). Ακόμα και στην Δημιουργία του έμεινε πιστός στις αρχές της φύσης του, πραότητα, έλεος και αγάπη. Αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τα χαρακτηριστικά της Εξέλιξης, που είναι πόνος και δάκρυα, βαρβαρότητα και θάνατος. Οποιος θεωρεί τον Θεό ως αιτία της Εξέλιξης, τον θεωρεί δηλαδή υπεύθυνο αυτού του είδους της δημιουργίας, έχει παρανοήσει εντελώς την Φύση του Θεού. Και γιά αυτόν τον λόγο η ιδέα μιάς Εξέλιξης που κατευθύνεται από τον Θεό (Θεϊστική Εξέλιξη) είναι εντελώς άτοπη. Ομως, από που πηγάζει ο θάνατος, αφού ούτε παράγοντας της Εξέλιξης είναι, ούτε ανάλογος με τη Φύση του Θεού; Ο θάνατος είναι γενικό φαινόμενο. Ολοι οι άνθρωποι πεθαίνουν: από μικρά παιδιά μέχρι υπερήλικες, ηθικόφρονες, κλέφτες και απατεώνες, πιστοί και άπιστοι. Γιά ένα τόσο γενικό φαινόμενο θα πρέπει να υπάρχει μιά εξίσου γενική εξήγηση. Η Βίβλος δείχνει τον θάνατο ως απόρροια της αμαρτίας του ανθρώπου. Ο Θεός είχε προειδοποιήσει τον άνθρωπο (Γένεση 2,17), ο άνθρωπος όμως καταχράστηκε την ελευθερία που του είχε χαρίσει ο Θεός και έφτασε έτσι στο Προπατορικό Αμάρτημα. Από εδώ και στο εξής ο άνθρωπος ήταν κάτω από τον νόμο της αμαρτίας: „ο καρπός της αμαρτίας είναι ο θάνατος“ (επιστολή προ Ρωμαίους 6,23). Ο άνθρωπος εισήλθε στην γραμμή του θανάτου (βλ. μαύρη γραμμή στο γράφημα). Από τον Αδάμ, που είναι υπεύθυνος, γιά την είσοδο του θανάτου στην Δημιουργία (πρώτη επιστολή προς Κορινθίιους 15,22α), ολόκληρη η ανθρωπότητα βαδίζει πάνω σ΄ αυτήν την φοβερή γραμμή: „από έναν και μοναδικό άνθρωπο, τον Αδάμ, εισήλθε η αμαρτία στον κόσμο και ο θάνατος ως συνέπεια αυτής. Επειδή λοιπόν όλοι οι άνθρωποι αμάρτησαν, είναι καταδικασμένοι όλοι να πεθάνουν“ (επιστολή προ Ρωμαίους 5,12). Πριν το προπατορικό αμάρτημα ο θάνατος ήταν άγνωστος. Οταν η Βίβλος μιλάει γιά θάνατο, δεν μιλάει γιά το τέλος της ύπαρξης. Ο βιβλικός ορισμός γιά τον θάνατο είναι „χωρισμένος από...“ Επειδή το προπατορικό αμάρτημα σηματοδοτεί έναν τριπλό θάνατο (βλ. γράφημα), έτσι υπάρχει ένας τριπλός χωρισμός: 1. Ο πνευματικός θάνατος: την στιγμή του προπατορικού αμαρτήματος ο άνθρωπος „πέθανε πνευματικά“, δηλ. χωρίστηκε από την κοινωνία που είχε με τον Θεό. Σε αυτή την κατάσταση ζουν σήμερα όλοι οι άνθρωποι, που δεν πιστεύουν στον Δημιουργό τους. Κατευθύνουν την ζωή τους εγωκεντρικά και αφήνονται να παρασυρθούν στα πάθη και στους πειρασμούς της αμαρτίας. Ζουν με εναν τρόπο σαν μην υπήρχε Θεός. Δεν έχουν καμμία προσωπική σχέση με τον Ιησού Χριστό και απορρίπτουν το μήνυμα της Αγίας Γραφής. Στα μάτια του Θεού αυτοί οι άνθρωποι είναι πνευματικά νεκροί, άσχετα αν είναι σωματικά υγιείς. 2. Ο σωματικός θάνατος: Στην επόμενη φάση έρχεται ο σωματικός θάνατος „... μέχρι να γίνεις πάλι χώμα, από το οποίο προέρχεσαι“ (Γένεση 3,19). Εξαιτίας του προπατορικού αμαρτήματος όλη η ανθρωπότητα είναι καταδικασμένη σε παροδικότητα. 3. Ο αιώνιος θάνατος: ο τελευταίος σταθμός της γραμμής του θανάτου είναι ο αιώνιος θάνατος. Εκεί δεν θα σταματήσει η ὐπαρξη του ανθρώπου (ευαγγέλιο κατά Λουκά 16,19-31), αλλά είναι η κατάσταση του ολοκληρωτικού χωρισμού από τον Θεό. Ο θυμός του Θεού πλανάται πάνω από τον άνθρωπο, γιατί „εξαιτίας της αμαρτίας ενός ανθρώπου του Αδάμ, όλοι οι άνθρωποι οδηγούνται στην καταστροφή και τον θάνατο“ (επιστολή προς Ρωμαίους 5,18). Ο Ιησούς περιγράφει αυτό το μέρος σαν Κόλαση. Είναι ένας τόπος της πιό φρικτής ύπαρξης. Η φωτιά εκεί είναι „άσβεστος“ (ευαγγέλιο κατά Μάρκο 9,43 κ 45) και „αιώνια“ (ευαγγέλιο κατά Ματθαίο 25,41), εκεί υπάρχει „κλάμα και φόβος“ (ευαγγέλιο κατά Λουκά 13,28), είναι ένα ανατριχιαστικό μέρος όπου „το σκουλήκι δεν πεθαίνει και η φωτιά δεν σβήνει“ (ευαγγέλιο κατά Μάρκο 9,48) και ο τόπος της „αιώνιας καταστροφής“ (δεύτερη επιστολή προς Θεσσαλονικείς 1,9). Πως βλέπει ο Θεός τους ανθρώπους που οδηγούν την ζωή τους στην καταστροφή; Ο Θεός έχει απέραντο έλεος και αγάπη γιά τους ανθρώπους γιαυτό και άφησε να σταυρωθεί ο μοναδικός Του Γιός. Με αυτόν τον τρόπο μας χάρισε μιά μοναδική σωτηρία. Η λέξη του Ιησού „Τετέλεσθαι“ σηματοδοτεί την ολοκλήρωση της γραμμής της ζωής.Είναι η δηλωμένη επιθυμία του Θεού (π.χ. πρώτη επιστολή προς Τιμόθεο 2,4) να μας σώσει από την αιώνια κόλαση, η αλλιώς να μας κατεβάσει από το τραίνο του θανάτου. Μας καλεί να περάσουμε από την στενή πύλη, που οδηγεί στον ουρανό (ευαγγέλιο κατά Ματθαίο 7,13α κ 14). Σύμφωνα με την μαρτυρία της Αγίας Γραφής ο Ιησούς είναι η μοναδική πύλη και ο μόνος δρόμος προς την σωτηρία. Η αλλαγή από το ένα τραίνο στο άλλο γίνεται μέσω της στροφής μας προς τον Ιησού. Ομολογούμε μπροστά Του την αμαρτωλή μας ζωή και τις αμαρτίες μας. Του ζητούμε άφεση, συγχώρεση και συγγνώμη που ζούσαμε χωρίς Αυτόν. Και τέλος τον δεχόμαστε ως τον Σωτήρα μας. Με αυτή η αλλαγή στν ζωή μας φαινόμαστε απέναντι στον Θεό ως ένα νέο πλάσμα. Το δώρο της συγχώρεσης μπορεί να το λάβει κάθε άνθρωπος προσωπικά, αν το θέλει πραγματικά. Αυτό που εμείς λαμβάνουμε ως Χάρη του Θεού, είχε γιά τον Θεό άπειρο κόστος, το κόστος της θυσίας του Υιού Του. Οποιος δέχεται αυτή την θεϊκή προσφορά, μπαίνει στην γραμμή της ζωής, που φέρνει την αιώνια ζωή (ευαγγέλιο κατά Ιωάννη 5,24). Αυτή η ευκαιρία υπάρχει γιά τον άνθρωπο μόνο στην επίγεια ζωή του. Ο δρόμος της ζωής Στο τελος μιάς διάλεξης ήρθε ένας νεαρός σε μένα. Τον ρώτησα: „Που βρίσκεσαι;“ Μου απάντησε: „Βρίσκομαι στον σταθμό!“ Είχε καταλάβει κάτι: πρέπει να κατέβει από το τραίνο του θανάτου το γρηγορότερο δυνατό! Η ερώτησή του ήταν: „Πως θα ανέβω τώρα στο τραίνο της ζωής;“ Με άφησε να του δείξω τον δρόμο και τώρα κατευθύνεται χαρούμενος στον προορισμό του. Ο Θεός δεν αγαπά την αμαρτία, αλλά αγαπά τον αμαρτωλό. Αν ανέβουμε σήμερα στο τραίνο της ζωής, τότε έχουμε βγάλει το εισιτήριο γιά τον ουρανό, γιά τον οποίο η πρώτη επιστολή προς Κορινθίους αναφέρει: „Κανένα μάτι δεν έχει δεί και κανένα αυτί δεν έχει ακούσει και σε κανενός ανθρώπου καρδιά δεν ήρθε, ό,τι έχει ετοιμάσει ο Θεός γιά αυτούς που τον αγαπούν.“ Διαλέγεις την ζωή η τον θάνατο, τον ουρανό η την κόλαση; Οποια κι αν είναι η απόφαση που θα πάρουμε, ο Θεός μας έχει αφήσει ελεύθερους να αποφασίσουμε: “Σας έδωσα αιώνια ζωή και αιώνιο θάνατο, ευλογία και κατάρα, γιά να διαλέξεις την ζωή“ (Δευτερονόμιο 30,19). Εδώ φαίνεται ακόμα μιά φορά καθαρά, ότι το θέλημα του Θεού είναι η επιλογή της ζωής. Από το γράφημα μπορούμε να βγάλουμε ένα συμπέρασμα: „Αν έχεις γεννηθεί μιά φορά (η φυσική γέννηση), τότε πεθαίνεις δύο φορές (κατ΄ αρχήν ο φυσικός και κατόπιν ο αιώνιος θάνατος) Αν όμως έχεις γεννηθει δύο φορές (η φυσική γέννηση και η αναγέννηση μέσω του Ιησού Χριστού), τότε πεθαίνεις μόνο μία φορά (ο φυσικός θάνατος). Η πίστη στον Υιό του Θεού μας ελευθερώνει από Κρίση και μας χαρίζει βεβαιότητα γιά την αιώνια ζωή: “Οποιος ακούει τα λόγια μου και πιστεύει σ΄ αυτόν που με έστειλε, αυτός έχει την αιώνια ζωή και δεν θα κριθεί, αλλά έχει περάσει από τον (πνευματικό) θάνατο στην αιώνια ζωή“ (ευαγγέλιο κατά Ιωάννη 5,24). Αν σκεφτούμε την σοβαρότητα αυτής της απόφασης, τότε καταλαβαίνουμε επίσης πόσο τραγικά αποτελέσματα γιά τους υποστηρικτές της έχει η Θεωρία της Εξέλιξης και η διδασκαλία της γιά τον θάνατο. Αποκρύπτει τον κίνδυνο του αιώνιου θανάτου αφήνοντας τους ανθρώπους να χάσουν την ευκαιρία της σωτηρίας. Ο Ιησούς όμως ήρθε γιά να μας σώσει από την άβυσσο και την κόλαση. Πάρε την απόφαση να στραφείς στην προσευχή σου προς τον Θεό. Μ΄ αυτόν τον τρόπο εγκαταλείπεις σήμερα κιόλας το τραίνο του θανάτου και ανεβαίνεις στο τραίνο της ζωής. Αυτή την βαθειά αλλαγή της ζωής σου μπορείς να την ξεκινήσεις με αυτή την προσευχή: „Κύριε Ιησού Χριστέ, κατάλαβα ότι βρίσκομαι στην λάθος πλευρά. Ο τρόπος που ζώ δεν είναι αυτός που λες στον λόγο σου. Κατάλαβα ότι βρίσκομαι στο λάθος τραίνο. Τώρα που το κατάλαβα, τρόμαξα και ζητώ τη βοήθειά σου. Συγχώρεσε όλα μου τα λάθη και τις αμαρτίες. Λυπάμαι πολύ για όλα αυτά. Σου ζητώ να αλλάξεις τη ζωή μου. Θέλω να μάθω πιό πολλά από τον λόγο σου και να ζω σύμφωνα μ΄ αυτόν. Με την δική σου βοήθεια θέλω να ανέβω τώρα στο τραίνο της ζωής και να μείνω γιά πάντα κοντά σου. Τώρα σε δέχομαι στη ζωή μου. Ας είσαι εσύ από δω και μπρος ο Κύριός μου και δώσε μου την θέληση και την δύναμη να σε ακολουθώ. Σε ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου, που με απάλλαξες από τις αμαρτίες μου και μπορώ από δω και στο εξής να λέγομαι παιδί του Θεού. Αμήν.“ Δρ. Μηχ. Βέρνερ Γκιττ

Die grundlegende Frage, die suchende Menschen sich stellen, wird hier von Prof. Dr. Werner Gitt beantwortet. "Wie findet man den Himmel?" Auf jeden Fall nicht durch eigene Anstrengungen oder Konzepte. "Was aber bringt uns wirklich in den Himmel?" Gott hat die Einladungen für den Himmel schon verteilt wie im Gleichnis des Menschen, der zu einem großen Fest Einladungen verschickte. Doch viele Menschen redeten sich heraus. Prof. Dr. Gitt ruft dazu auf, nicht so "kurzsichtig" wie diese Leute zu sein. Jesus will uns vor der Hölle erretten und diese wird kein Vergleich zu der sogenannten "Hölle von Auschwitz" sein. Er hat am Kreuz für unsere Schuld bezahlt, wir müssen diese Einladung nur annehmen, dann ist ein Platz im Himmel "gebucht". Ein Entscheidungsgebet soll den Lesern dabei helfen. Dieses Traktat eignet sich besonders gut zur Weitergabe an suchende Menschen!  Πώς να πάω στον ουρανό;  Πολ­λοί άν­θρω­ποι πα­ρα­με­λούν το θέμα της αι­ω­νιό­τη­τας. Το ίδιο πα­ρα­τη­ρεί­ται και σ΄αυ­τούς, που σκέ­φτο­νται για το τέ­λος τους. Η Αμε­ρι­κα­νίδα ηθο­ποιός Ντριού Μπέ­ρι­μορ έπαιζε τον πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο σαν παι­δικό αστέρι στο φα­ντα­στικό φιλμ «Ο εξω­γήι­νος». Όταν ήταν 28 ετών (γεν­νή­θηκε το 1975), αυτή είπε: «Αν επι­βλη­θεί να πε­θάνω πριν από τη γάτα μου, τότε, πα­ρα­καλώ, δώ­στε της να φάει τη στά­χτη μου.» Δεν εί­ναι τρο­μερή αυτή η κο­ντόφ­θαλμη και πε­ρι­φρο­νη­τική θέση προς το θά­νατο; Στους χρό­νους του Ιη­σού πολ­λοί άν­θρω­ποι ερ­χό­ταν σ΄Αυ­τόν και οι ανά­γκες τους σχε­δόν πά­ντοτε εί­χαν βιω­τικό χα­ρα­κτήρα:  Δέκα λε­προί ήθε­λαν να θε­ρα­πευ­τούν (Λου­κάς 17:13).  Τυ­φλοί ήθε­λαν να αρ­χί­σουν να βλέ­πουν (Ματ­θαίος 9:27).  Άλ­λος άν­θρω­πος πε­ρί­μενε από τον Ιη­σού βοή­θεια στη μοι­ρα­σιά της κλη­ρο­νο­μίας (Λου­κάς 12:13-14).  Φα­ρι­σαίοι ήρ­θαν με την ερώ­τηση αν πρέ­πει να πλη­ρώ­νουν φόρο στον Καί­σαρα (Ματ­θαίος 22:17). Μόνο λί­γοι ήρ­θαν στον Ιη­σού, για να κα­τα­λά­βουν πώς πη­γαί­νει κα­νείς στον ου­ρανό. Ένας πλού­σιος νε­α­ρός Τον ζή­τησε με την ερώ­τηση: «Δι­δά­σκαλε αγαθέ, τι να ππράξω, γιά να κλη­ρο­νο­μήσω αι­ώ­νια ζωή;» (Λου­κάς 18:18). Ο Ιη­σούς του είπε να που­λή­σει όλα, που εί­ναι συν­δε­μένα με την καρ­διά του και να Τον ακο­λου­θή­σει. Αλλά ο νε­α­ρός ήταν πολύ πλού­σιος, δεν δέ­χτηκε τη συμ­βουλή Του και πα­ρα­τή­θηκε από τον ου­ρανό και την αι­ώ­νια ζωή. Υπήρ­χαν και άν­θρω­ποι, που γε­νικά δεν ζη­τού­σαν τον ου­ρανό, αλλά στη συ­νά­ντησή τους με τον Ιη­σού η προ­σοχή τους ήταν στραμ­μένη προς τον ου­ρανό. Και αμέ­σως άπλω­ναν το χέρι προς αυ­τόν. Ο Ζακ­χαίος ήθελε να δεί τον Ιη­σού μόνο από πε­ρι­έρ­γεια. Αλλά βρήκε πολύ πε­ρισ­σό­τερο απ΄αυτά, που πε­ρί­μενε. Μετά την επί­σκεψη του Ιη­σού στο σπίτι του, να το πούμε έτσι, για καφέ μόνο, ο Ζακ­χαίος βρήκε τον ου­ρανό. Ο Ιη­σούς το ισχυ­ρί­στηκε: «Σή­μερα έγινε σω­τη­ρία σ΄αυτό το σπίτι» (Λου­κάς 19:9). Πως να βρούμε τον ου­ρανό; Από τα ανα­φερ­θέ­ντα ως εδώ μπο­ρούμε να συ­μπε­ρά­νουμε: Τη Βα­σι­λεία των Ου­ρα­νών μπο­ρούμε να τη βρούμε ακρι­βώς σε μια κα­θο­ρι­σμένη μέρα. Εί­ναι καλό να το ξέ­ρει κα­νείς, διότι ανα­φέ­ρε­ται και σε σένα, αγα­πητέ ανα­γνώ­στη! Σή­μερα, δια­βά­ζο­ντας αυ­τές τις γραμ­μές, εί­ναι δύ­να­τον να λά­βεις αι­ώ­νια ζωή από το Θεό. Για να λά­βεις τη Βα­σι­λεία των Ου­ρα­νών, δεν πρέ­πει να κά­νεις κα­μιά επί­τευξη. Ο άν­θρω­πος μπο­ρεί να βρεί τη Βα­σι­λεία των Ου­ρα­νών τε­λείως ανε­τοί­μα­στος. Οι λα­χτά­ρες μας για το πώς να μπούμε στον ου­ρανό εί­ναι εντε­λώς λαν­θα­σμέ­νες, αν δεν προέρ­χο­νται από τις αρ­χές του Θεού. Μια τρα­γου­δί­στρια δη­μο­τι­κών τρα­γου­δίων σε τρα­γούδι της για τον κλό­ουν, ο οποίος μετά από πο­λύ­χρονη ερ­γα­σία στο τσίρκο το εγκα­τα­λεί­πει, λέει: «Αυ­τός οπωσ­δή­ποτε θα πάει στον ου­ρανό, γιατί έκανε τους αν­θρώ­πους ευ­τυ­χι­σμέ­νους». Μία πλού­σια δω­ρή­τρια χτί­ζει σπίτι για τους φτω­χούς, στο οποίο μπο­ρούν να ζουνε 20 γυ­ναί­κες. Το έκανε, αλλά με έναν όρο: Οι γυ­ναί­κες εί­ναι υπο­χρεω­μέ­νες κάθε μέρα να προ­σεύ­χο­νται μία ώρα για τη σω­τη­ρία της ψυ­χής της. Να κά­νεις τους αν­θρώ­πους ευ­τυ­χι­σμέ­νους εί­ναι καλό, αλλά εί­ναι όμως αυ­τός ο τρό­πος να μπούμε στον ου­ρανό; Για να μας απα­ντή­σει σ΄αυτή την ερώ­τηση, ο Ιη­σούς μας είχε διη­γη­θεί μία πα­ρα­βολή. Στο Ευ­αγ­γέ­λιο κατά Λουκά 14:16 Αυ­τός μι­λάει για έναν άν­θρωπο (που συμ­βο­λί­ζει τον Θεό), ο οποίος κά­νει με­γάλο εορ­τα­σμό (που συμ­βο­λί­ζει τον ου­ρανό) και στέλ­νει προ­σκλή­σεις μόνο σε εκλε­κτούς. Όλες οι απα­ντή­σεις των προ­σκα­λε­σμέ­νων εί­ναι απελ­πι­στι­κές: «Και άρ­χι­σαν όλοι με μία γνώμη να πα­ραι­τού­νται. Ο πρώ­τος του είπε: Αγό­ρασα ένα χω­ράφι... Και ένας άλ­λος είπε: Αγό­ρασα πέ­ντε ζευ­γά­ρια βό­δια... Και ένας άλ­λος είπε: Νυμ­φεύ­θηκα γυ­ναίκα και γι΄αυτό δεν μπορώ νάρθω.» (Λου­κάς 14:18-20). Ο Ιη­σούς απο­τε­λειώ­νει την πα­ρα­βολή με την κρίση του οι­κο­δε­σπότη: «Επειδή σας λέω, ότι κα­νέ­νας από εκεί­νους τους κα­λε­σμέ­νους άν­δρες δεν θα γευ­θεί το δεί­πνο Μου.» (Λου­κάς 14:24). Από αυτά γί­νε­ται σα­φές, ότι ο άν­θρω­πος μπο­ρεί να απο­κτή­σει ή να χά­σει τον ου­ρανό. Το βα­σικό θέμα εί­ναι αν θα δε­χτούμε ή θα απορ­ρί­ψουμε την πρό­σκληση. Μπο­ρούμε να μπούμε στον ου­ρανό με ακόμη πιο εύ­κολο τρόπο; Όχι! Αν μια μέρα πολ­λοί άν­θρω­ποι απορ­ρι­φτούν από τη Βα­σι­λεία των Ου­ρα­νών, δε θα εί­ναι γιατί δεν ήξε­ραν το δρόμο προς αυ­τήν, αλλά επειδή απέρ­ρι­ψαν την πρό­σκληση. Οι τρεις άν­θρω­ποι από την πα­ρα­βολή δεν εί­ναι υπό­δειγμα για μας, επειδή κα­νείς τους δεν δέ­χτηκε την πρό­σκληση και δεν πήγε στον εορ­τα­σμό. Ξε­κό­φτει ο εορ­τα­σμός τότε; Κάτι άλλο! Μετά τις αρ­νή­σεις ο οι­κο­δε­σπό­της έστειλε προ­σκλή­σεις πα­ντού. Αλλά αυ­τές δεν εί­ναι πιά οι προ­σκλή­σεις με χρυσά γράμ­ματα. Τώρα ισχύει μόνο η απλή κλήση: «Ελάτε!» Και ο κα­θέ­νας, που θα δε­χτεί την πρό­σκληση, λαμ­βά­νει σί­γουρη θέση στον εορ­τα­σμό. Τί έγινε; Μά­λι­στα, οι άν­θρω­ποι πή­γανε σε σω­ρούς. Σε λίγο ο οι­κο­δε­σπό­της έκανε ισο­λο­γι­σμό: Έχει άλ­λες ελεύ­θε­ρες θέ­σεις! Και είπε στους δού­λους του: «Εξέλ­τετε ξανά! Κα­λέ­στε ακόμα!» Σ΄αυ­τόν τον τόπο θέλω να απευ­θύνω την πα­ρα­βολή προς εμάς, επειδή αυτή ανα­φέ­ρε­ται ακρι­βώς στη ζωή μας σή­μερα. Υπάρ­χουν ακόμα ελεύ­θε­ρες θέ­σεις στον ου­ρανό και ο Θεός σή­μερα σου λέει: «Έλα, πάρε τη θέση σου στον ου­ρανό! Να εί­σαι έξυ­πνος και φύ­λαξε θέση στην αι­ω­νιό­τητα! Κάν΄το σή­μερα!» Ο ου­ρα­νός είνα αφά­ντα­στα ωραίος και γι΄αυτό ο Κύ­ριος Ιη­σούς τον συ­γκρί­νει με εορ­τα­σμό. Στην ΄Α Επι­στολή προς τους Κο­ριν­θί­ους 2:9 ανα­φέ­ρε­ται: «Εκείνα, που μάτι δεν είδε, και αυτί δεν άκουσε, και σε καρ­διά αν­θρό­που δεν ανέ­βη­καν, τα οποία ο Θεός ετοί­μασε γι΄αυ­τούς, που Τον αγα­πούν.» Τί­ποτε, μα πραγ­μα­τικά τί­ποτε σ΄αυτη τη γή δεν μπο­ρεί ούτε κατά προ­σέγ­γιση να συ­γκρί­νε­ται με τον ου­ρανό. Τόσο απί­θανα ωραία εί­ναι εκεί! Σε κα­μιά πε­ρί­πτωση δεν πρέ­πει να χά­σουμε τον ου­ρανό, επειδή εί­ναι πο­λύ­τι­μος. ΄Ενας άνοιξε για μας την πόρτα προς τον ου­ρανό. Εί­ναι ο Ιη­σούς, ο Γιός του Θεού! Πάλι Αυ­τόν πρέ­πει να ευ­χα­ρι­στή­σουμε, ότι εί­ναι τόσο εύ­κολα να πάει κα­νείς στον ου­ρανό. Τώρα αυτό εξαρ­τά­ται μόνο από την επι­θυ­μία μας και την από­φασή μας. Η σω­τη­ρία γί­νε­ται μόνο δια­μέ­σου του Κυ­ρίου Ιη­σού Στις Πρά­ξεις των Απο­στό­λων 2:21 δια­βά­ζουμε κάτι πάρα πολύ σπου­δαίο: «Και ο κα­θέ­νας, που θα επι­κα­λε­στεί το όνομα του Κύ­ριου, θα σω­θεί.» Εί­ναι φράση κλει­δίου στην Καινή Δια­θήκη. ΄Οταν ο από­στο­λος Παύ­λος ήταν στη φυ­λακή στους Φι­λίπ­πους, έφερε τη συ­νο­μι­λία με τον δε­σμο­φύ­λακα στο πιό ου­σια­στικό, το πιο σπου­δαίο πράγμα για τον άν­θρωπο – την αι­ώ­νια ζωή: «Πί­στεψε στον Κύ­ριο Ιη­σού Χρι­στό, και θα σω­θείς, εσύ και η οι­κο­γέ­νειά σου!» (Πρά­ξεις των Απο­στό­λων 16:31). Αυτό το διάγ­γελμα εί­ναι σύ­ντομο, αλλά απο­φα­σι­στικό και αλ­λά­ζει τη ζωή. Ακόμα την ίδια νύ­χτα ο δε­σμο­φύ­λα­κας πί­στεψε στον Ιη­σού και με­τά­νοι­ωσε. Από τι σώ­ζει ο Ιη­σούς; Ο κα­θέ­νας θα έκανε αυτό το ερώ­τημα: Από το δρόμο, που οδη­γεί προς την αι­ώ­νια κρίση, από την κό­λαση. Σχε­τικά με τον ου­ρανό και την κό­λαση η Βί­βλος λέει, ότι οι άν­θρω­ποι θα εί­ναι αι­ώ­νια εκεί. Ο ένας τό­πος εί­ναι φρι­κώ­δης, και ο άλ­λος – υπέ­ρο­χος! Τρί­τος τό­πος δεν υπάρ­χει. Πέ­ντε λε­πτά μετά το θά­νατο κα­νείς δε θα πεί, ότι με το θά­νατο τε­λειώ­νουν όλα. Με την προ­σω­πι­κό­τητα του Ιη­σού λύ­ο­νται όλα. Η αι­ώ­νια πα­ρα­μονή μας εξαρ­τά­ται μόνο από μια προ­σω­πι­κό­τητα: από τον Ιη­σού και τη σχέση μας μ΄Αυ­τόν! Όταν ήμουν στην Πο­λω­νία, τα­ξι­δεύ­νο­τας για να εκ­φωνώ κη­ρύγ­ματα, επι­σκευ­θή­καμε το πα­λιό στρα­τό­πεδο συ­γκέ­ντρω­σης ΄Αου­σβιτς. Τρο­μερά πράγ­ματα εί­χαν συμ­βεί εκεί κατά το Δεύ­τερο πα­γκό­σμιο πό­λεμο. Από το 1942 ως 1944 εδώ πνί­γη­καν και μετά κά­η­καν πάνω από 1,6 εκα­τομ­μύ­ρια άτομα, προ­πα­ντός Ευ­ραίοι. Στη λο­γο­τε­χνία αυτό το στρα­τό­πεδο ονο­μά­ζε­ται «Η κό­λαση του Άου­σβιτς». Σκευ­τό­μουν γι΄αυτή την ονο­μα­σία, όταν μια ερ­γά­τριά μας πήγε σ΄ένα θά­λαμο αε­ρίου, στον οποίο δια μίας θα­να­τώ­νο­νταν από 600 άτομα. Ήταν αφά­ντα­στα τρο­μερό. Αλλά αυτή εί­ναι η κό­λαση; Σαν ομάδα του­ρι­στών τότε θέ­λαμε να δούμε το θά­λαμο αε­ρίου, διότι το 1945 η φρίκη είχε στα­μα­τή­σει. Το στρα­τό­πεδο εί­ναι ανοι­χτό τώρα για επι­σκέ­πτες και κα­νείς πια εκεί δε θα βα­ζα­νι­στεί και πνι­γεί. Οι θά­λα­μοι αε­ρίου του ΄Αου­σβιτς απο­πε­ρά­τω­σαν τα δαι­μό­νια βα­σα­νι­στή­ρια, αλλά η κό­λαση, που πε­ρι­γρά­φει η Βί­βλος εί­ναι αι­ώ­νια. Στην αί­θουσα ει­σό­δου του ση­με­ρι­νού μου­σείου το βλέμμα μου κα­τευ­θύν­θηκε σε μια ει­κόνα, που έδει­χνε το σταυρό με το σώμα του Χρι­στού. Ένας φυ­λα­κι­σμέ­νος έχει χα­ρά­ξει την ελ­πίδα του στο Σταυ­ρω­μένο με ένα καρφί στον τοίχο. Αυ­τός ο ζω­γρά­φος πέ­θανε στο θά­λαμο αε­ρίου, αλλά γνώ­ριζε το Σω­τήρα Ιη­σού. Πέ­θανε σ΄ένα φρι­κώδη τόπο, αλλά γι΄αυ­τόν ήταν ανοι­χτός ο ου­ρα­νός. Η κό­λαση, για την οποία ο Κύ­ριος Ιη­σούς προ­ει­δο­ποιεί επί­μονα στην Καινή Δια­θήκη (π. χ. Ματ­θαίος 5:29-30, Ματ­θαίος 7:13, Ματ­θαίος 18:8), δέν έχει τε­λει­ωμό. Ο άν­θρω­πος, ο οποίος θα βρε­θεί μια φορά σ΄αυ­τήν, μέ­νει για πά­ντα εκεί. Η κό­λαση σε αντί­θεση με το Άου­σβιτς εί­ναι αι­ώ­νια. Ο ου­ρα­νός εί­ναι επί­σης αι­ώ­νιος. Εί­ναι ο τό­πος, όπου ο Θεός θέ­λει να μας πάει όλους. Γι΄αυτό μην απο­ρί­πτετε την πρό­σκληση να μπείτε σ΄αυ­τόν. Φω­νάξτε το όνομα του Κυ­ρίου Ιη­σού και κρα­τή­στε θέση στον ου­ρανό! Ύστερα από ένα κή­ρυγμα μία γυ­ναίκα πολύ εη­θου­σια­σμένα με ρώ­τησε: «Μπο­ρεί ένας άν­θρω­πος να κρα­τή­σει θέση στον ου­ρανό; Αυτό ηχεί σαν του­ρι­στικό γρα­φείο.». Συμ­φωνώ μαζί της. Αλλά όποιος δεν αγκα­ζά­ρει, δεν έρ­χε­ται στο στόχο. Αν θέ­λετε να πε­τά­ξετε για τη Χα­βάη, χρειά­ζε­στε ισχύον ει­σι­τή­ριο. Ξα­να­ρώ­τησε: «Μά­λι­στα, μα πρέ­πει να πλη­ρω­θεί το ει­σι­τή­ριο;» Ω, βέ­βαια, το ει­σι­τή­ριο για τον ου­ρανό επί­σης! Αλλά αυτό εί­ναι τόσο ακριβό, ότι κα­νέ­νας μας δεν μπο­ρεί να το πλη­ρώ­σει. Η αμαρ­τία μας εί­ναι εμπό­διο. Ο Θεός δεν ανέ­χε­ται στον ου­ρανό Του κα­μία αμαρ­τία. Όποιος μετά αυτή τη ζωή θέ­λει να πε­ρά­σει την αι­ω­νιό­τητα στον ου­ρανό κο­ντά στο Θεό, πρέ­πει πρώτα να απαλ­λα­χτεί από το πταί­σμα και την αμαρ­τία του. Αυτή η απαλ­λαγή μπο­ρούσε να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί μόνο από μια ανα­μάρ­τητη προ­σω­πι­κό­τητα και αυτή η προ­σω­πι­κό­τητα εί­ναι ο Ιη­σούς Χρι­στός. Μόνο Αυ­τός εί­ναι αξιό­πι­στος. Και Αυ­τός έχει πλη­ρώ­σει γιά όλους μας με το αίμα Του, με το θά­νατό Του στο σταυρό. Και τι πρέ­πει τώρα να κάνω, για να πάω στον ου­ρανό; Ο Θεός απευ­θύ­νει την πρό­σκλησή Του για σω­τη­ρία προς εμάς με τον ίδιο τροπο, όπως ο οι­κο­δε­σπό­της του εορ­τα­σμού. Με επι­μονή, πολ­λοι στί­χοι στη Βί­βλο μας προ­σκα­λούν να αντα­πο­κρι­θούμε στην κλήση του Θεού: «Αγω­νί­ζε­στε να μπείτε μέσα από την στενή πύλη!» (Λου­κάς 13:24). «Με­τα­νοείτε, επειδή πλη­σί­ασε η Βα­σι­λεία των ου­ρα­νών!» (Ματ­θαίος 4:17). «Μπείτε μέσα από τη στενή πύλη, επειδή πλα­τεία εί­ναι η πύλη και ευ­ρύ­χω­ρος ο δρό­μος, που φέρ­νει στην απώ­λεια, και πολ­λοί εί­ναι αυ­τοί, που μπέ­νουν μέσα απ΄αυτή. Επειδή στενή εί­ναι η πύλη, και θλιμ­μέ­νος ο δρό­μος, που φέρ­νει στη ζωή, και λί­γοι εί­ναι αυ­τοί, που τη βρί­σκουν!» (Ματ­θαίος 7:13-14). «Κράτα την αι­ώ­νια ζωή, στην οποία και προ­σκλή­θη­κες!» (΄Α προς Τι­μό­θεον 6:12) «Πί­στεψε στον Κύ­ριο Ιη­σού Χρι­στό, και θα σω­θείς, εσύ και η οι­κο­γέ­νειά σου!» (Πρά­ξεις των Απο­στό­λων 16:31). Εί­ναι συ­γκλο­νι­στι­κές και επί­μο­νες προ­σκλή­σεις. Αι­σθα­νό­μα­στε τη σο­βα­ρό­τητα, την απο­φα­σι­στι­κό­τητα και την επι­μονή τους. Μόνο έτσι εμείς θα λά­βουμε αι­ώ­νια ζωή, όταν απα­ντή­σουμε στην πρό­σκληση για τον ου­ρανό με προ­σευχή, η οποία με απλά λό­για θα μπο­ρούσε να ηχεί έτσι: «Κύ­ριε Ιη­σού, εγώ διά­βασα σή­μερα, ότι μόνο δια­μέ­σου Σου μπορώ να μπώ στον ου­ρανό. Εγώ θέλω μια μέρα να εί­μαι μαζί Σου στην Πα­ρά­δεισο. Γι΄αυτό Σε πα­ρα­καλώ να με σω­θείς από την κό­λαση, στην οποία θα πή­γαινα λόγω των αμαρ­τίων μου. Διότι Εσύ τόσο πολύ με αγα­πάς, που πέ­θα­νες στο Σταυρό για χάρη μου και πλή­ρω­σες εκεί την τι­μω­ρία για τις αμαρ­τίες μου. Εσύ βλέ­πεις όλο το φταί­ξιμό μου από τα παι­δικά μου χρό­νια μέ­χρι σή­μερα. Εσύ ξέ­ρεις κάθε αμαρ­τία, όλα, τα οποία θυ­μά­μαι τώρα, αλλά και όλα, που έχω πιά ξε­χά­σει. Εσύ ξέ­ρεις κάθε συ­γκί­νηση της καρ­διάς μου. Μπρο­στά Σου εί­μαι σαν ανοι­χτό βι­βλίο. Τέ­τοιος, όπως εί­μαι, δεν μπορώ να έρθω στον ου­ρανό. Σε πα­ρα­καλώ, συγ­χώ­ρεσε τις αμαρ­τίες μου, για τις οποίες εγώ απο καρ­διάς λυ­πού­μαι. Έλα τώρα, Θεέ μου, στη ζωή μου και ανα­νέ­ωσέ την. Βοή­θησέ με να αρ­νηθώ κά­θετι, που δεν εί­ναι δί­καιο μπρο­στά Σου, και χά­ρισέ μου νέες συ­νή­θειες, που εί­ναι υπό την ευ­λο­γία Σου. Άνοιξέ μου την πρό­σβαση στο Λόγο Σού, τη Βί­βλο. Βοή­θησέ με να μάθω τι θέ­λεις να μου πεις και δως μου υπά­κουη καρ­διά, για να κάνω αυτά, που εί­ναι αρε­στά Σου. Απο΄δώ και μπρος να εί­σαι Εσύ ο Κύ­ριός μου. Θέλω να σε ακο­λουθώ, δείξε μου το δρόμο, στον οποίο πρέ­πει να περ­πατώ σ΄όλους τους το­μείς της ζωης μου. Σ΄ευ­χα­ρι­στώ, που άκου­σες την προ­σευχή μου, πως τώρα μπορώ να εί­μαι παιδί Θεού, το οποίο μία μέρα θα εί­ναι μαζί Σου στην Πα­ρά­δεισο. Αμήν.» Προφ. Δρ. Βέρ­νερ Γίτ